De Melkweg

Bart Moeyaert
NUR: 283 10-12, 12-15 jaar Boekenleeuw 2012 , ,

Op een van de laatste dagen van de zomer zitten drie kinderen in hun clubhuis boven op de muur rond Oud IJzer CV: Oskar, zijn oudere broer Bossie en hun vriendin Geesje. Het clubhuis heeft geen dak en geen muren en verder ontbreekt ook alles wat bij een club hoort.

Als ze naar beneden kijken zien ze de avonturen niet meteen op zich af komen. Ze hebben slechts zicht op de Melkweg, een rustige straat waar een bejaarde vrouw haar stokoude teckel uitlaat. Het is of de tijd stilstaat en het altijd zomer zal blijven.

Dan stelt Bossie een weddenschap voor, en plots komt alles in beweging.

In de pers
'Iedereen moet De Melkweg lezen. Vaders, moeders en hun kinderen. Bij voorkeur samen bovendien. Ze moeten elkaar in de armen sluiten en genieten. Van dit prachtige, intieme verhaal over een heel gewoon gezin dat elkaar even niet weet te vinden.' - De Morgen

'Bart Moeyaert verstaat de kunst om in korte, heldere, uitgepuurde zinnen evenveel te suggereren als te zeggen en hij slaagt erin de sentimentaliteit op een veilige afstand te houden. Hij is een meester op de korte baan: de personages staan er meteen, in enkele rake pennentrekken. [...] De Melkweg is een bijzonder sfeervolle kleine roman, een novelle haast, die ook voor niet-kinderen heel genietbaar is.' - De Standaard

'Moeyaert overtreft hier zichzelf. De uitgepuurde taal, de sfeer, de kracht van het wit tussen de woorden, de lichte metaforen voor vaak te zware dingen: Moeyaert kent zijn vak, zonder dat het op een vak gaat lijken. Schrijven vanuit de bui is en blijft zijn credo. En dat vooel je.' - Eén van de Toppers van 2011 - Knack

'Subtiele roman die blijft nazingen in je hoofd.' - J/M

'Als het op het vangen van (kinder)angsten aankomt, in taal en voelen, blijft Moeyaert een meester. [...] De Melkweg gaat over verbondenheid en eenzaamheid, ruziekrijgen en het weer goedmaken, over rassen en standen, graag zien en afstand nemen, vasthouden en loslaten. Over de dunne grens ook tussen fictie en realiteit en verhalen verzinnen als dam tegen wat te groot en te eng is. Over klein (willen) blijbven en groot (moeten) worden.' - Knack

'In sobere pennentrekken zet de auteur zijn personages neer. Beheerst en met vaste hand. Het is vaak stil, tussen de regels. Maar ook de stilte is van een wonderlijke schoonheid. Een intimistisch, heerlijk strak geregisseerd verhaal.' - De Morgen